Poczet redaktorów naczelnych Dziennika Zachodniego - Maciej Wojciechowski (1995-1997)

Pierwszy przedstawiciel "nowej nomenklatury", czyli układu politycznego zawiązanego na gruzach Okrągłego Stołu. Ale też i... ostatni, gdyż na nim skończył się w śląskiej prasie okres przejściowy od PZPR-owskiego koncernu RSW do prywatnego wydawnictwa.

Wpływ na obsadę głównych stanowisk w redakcji przysługiwał natenczas Zarządowi Regionu "Solidarności", który usiłował jeszcze zachowywać prerogatywy "wojewódzkiej instancji partyjnej" w stylu dawnego KW PZPR. Nowy naczelny "Dziennika Zachodniego", to urodzony w 1964 roku na Dolnym Śląsku, absolwent socjologii na Uniwersytecie Śląskim (1988) z imponującą kartą kombatancką w podziemnych młodzieżówkach lat 80. Ma w życiorysie wszystko, co było w zasięgu - od przybudówek Konfederacji Polski Niepodległej, po struktury zdelegalizowanego w stanie wojennym Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Związany z równie bojową i równie polityczną dziennikarką swojego pokolenia Anitą Gargas, z którą najpierw byli parą, potem małżeństwem, potem z hukiem się rozstali, by do dziś wspierać się wzajem w polityczno-zawodowej działalności. W zależności od tego, kto aktualnie jest na fali, albo Gargas bywa protegowaną Wojciechowskiego, albo Wojciechowski protegowanym byłej żony - i tak oboje zgodnie podtrzymują tę oryginalną spółkę postmatrymonialną.

W wolnej Polsce politycznie przeszedł szlak od "Solidarności Walczącej" Kornela Morawieckiego, przez "Solidarność", Ligę Republikańską, po kolejne ugrupowania braci Kaczyńskich z solidnym zakorzenieniem w obecnym PiS. Zawodowo - od lokalnych pisemek, przez Tygodnik Solidarność, aż do stanowisk kierowniczych w gazetach regionalnych. W "Dzienniku Zachodnim" pojawił się na krótko już w 1992 roku na fotelu zastępcy, ale była to tylko odskocznia na stanowisko naczelnego w "Dzienniku Łódzkim".

W lutym 1995 powrócił do Katowic, by samodzielnie objąć po Włodzimierzu Paźniewskim kierowanie "DZ". W kraju był to czas politycznie burzliwy. Upadł rząd Waldemara Pawlaka, który zasłynął recydywą PRL-u na wielką skalę. Premierostwo przypadło Józefowi Oleksemu, któremu z kolei na odchodnym podłożył bombę Lech Wałęsa, ogłaszając "aferę Olina". Ostatecznie powstał z niej rząd Cimoszewicza, który działał do końca kadencji Sejmu, tj. do 1997 roku. W Katowicach było spokojniej niż w centrali, na urzędzie wojewody zasiadał Eugeniusz Ciszak, człowiek ugodowy i starający się nikomu nie narażać.

Maciej Wojciechowski był redaktorem naczelnym zaledwie półtora roku. Po wykupieniu gazety przez Neue Passauer Presse i utworzeniu grupy Polskapresse, został z końcem sierpnia 1997 roku odwołany i zatrudniony w centrali wydawnictwa. Od 1999 roku parał się biznesem, z powodu którego później będzie bez końca włóczony po sądach i na przemian oskarżany, skazywany i uniewinniany. Na pierwszej linii lokalnej polityki pojawił się znów w 2004 roku jako dyrektor katowickiego oddziału Telewizji Polskiej z nominacji Prawa i Sprawiedliwości, w której to partii zasiadał wówczas w Radzie Politycznej. Był to czas pierwszej koalicji PiS-owsko - SLD-owskiej w mediach (o której już dziś trochę zapomniano, bo wszyscy emocjonują się tą drugą, zawiązaną w 2009 roku). Po zwycięstwie PiS-u w wyborach 2006 roku i po osławionym "skoku na media" (zmiana ustawy i powołanie nowej rady całkowicie powolnej Jarosławowi Kaczyńskiemu), Wojciechowski awansował do centrali TVP, gdzie był m.in. dyrektorem w Programie I.

Od 2007 roku jest wiceprezesem działającej w Katowicach Fundacji Edukacja Bez Granic.

Dodaj komentarz

• Drukuj
• Wyślij
• Dodaj
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 

Poleć znajomemu ten artykuł

Adres email: Wyślij