Lourdes

Magdalena Leończuk

2010-01-28 16:15:34, aktualizacja: 2010-01-28 16:15:34

Świetny i dający do myślenia film

*****
Austria/Francja/Niemcy, 2009, dramat, reż. Jessica Hausner, wyst. , dyst. Gutek Film

Lourdes w południowo-zachodniej Francji to największy na świecie ośrodek kultu maryjnego. Co roku sześć milionów pielgrzymów odwiedza to miejsce w nadziei na cud. Do tej chwili zgłoszono siedem tys. przypadków nagłego ozdrowienia. Jessica Hausner wybrała scenerię Lourdes, by zastanowić się

nad rolą religii, ideą Boga, znaczeniem cierpienia i istotą cudu w konsumpcyjnym społeczeństwie oraz powiedzieć coś ważnego o ludzkiej naturze. Próbuje zrozumieć coś, co wymyka się logice i nieoczekiwanie dla mnie nie ugina się pod ciężarem tematyki. Doskonale wie, w którym momencie co pokazać, by film nie mógł być jednoznacznie sklasyfikowany.

Główna bohaterka, Christine (świetna Sylvie Testud), cierpi na stwardnienia rozsiane. Przykuta do wózka, w trakcie pobytu w Lourdes, niespodziewanie odzyskuje kontrolę nad sparaliżowanym ciałem. Lekarze zastanawiają się czy to cud, czy jedynie remisja choroby. Ale ważniejsze niż odpowiedź na to pytanie jest to, jak nagłe ozdrowienie Christine wpływa na nią samą i innych pielgrzymów. Kobieta nie była gorliwie praktykującą katoliczką, a jednak to ona wyzdrowiała, może samodzielnie jeść, chodzić, tańczyć, może założyć rodzinę. Boi się wrócić na wózek i dlatego zastanawia się czy cud jest formą testu, czy powinna dowieść, że zasłużyła na uleczenie czy też "cuda" są przypadkowe i nie zależą od naszego postępowania? I co w takim razie mówi to nam o Bogu? - Mój film bada to, jak nasze czyny nadają życiu znaczenie. Na przeciwnym biegunie znajduje się obawa, że świat jest zimny i okrutny, a nasz byt - wyzbyty głębszego sensu. Że rodzimy się przypadkowo i tak też umieramy, a nic, co robimy, nie ma większego znaczenia. Trudno określić, co jest prawdą: nasze życie jest zarazem wspaniałe i banalne - mówi reżyserka.